są to uszkodzenia skóry, wynikające z uszkodzenia tkanek, poprzez takie czynniki jak: działanie ciepła, substancji chemicznych, prądu, promieni słonecznych, promieniowania, czy innych czynników promieniotwórczych. Kiedy obrażenia wynikające z oparzeń, są zbyt duże, wstrząs może doprowadzić do zgonu.

 - głębokość wyrażamy w stopniach, a ocena stopnia wynika z poziomu uszkodzenia tkanek. Głębokość oparzeń bezpośrednio po wypadku jest dośc trudna do stwierdzenia. Najczęściej potrzebne są 2-3 dni, chociaż zdarzają się sytuacje kiedy odpowiednia ocena możliwa jest dopiero po 4-5 dniach.

 - podział oparzeń kształtuje się według ich głębokości. Występuje I, II oraz III stopień oparzenia.

 - tego typu oparzenie obejmuje jedynie naskórek, a najczęstszymi objawami jest zaczerwienienie oraz ból, z mocnym swędzeniem poparzonego miejsca. Objawy zanikają po kilku dniach, nie zostawiając żadnych śladów na skórze.

 - poparzenia II stopnia dzielimy na:

powierzchowne, do których zaliczamy obrażenia naskórka i części skóry właściwej, z równoczesnym pojawianiem się pęcherzy z płynem surowiczym. Poparzenia te goją się w czasie 10-20 dni, nie pozostawiając widocznych blizn.

głębokie, kiedy to uszkodzeniu ulega naskórek oraz pełna grubość skóry właściwej. Wygląd skóry jest w miarę normalny, z czerwonymi punktami w okolicach cebulek włosów. Co ciekawe, bolesność w tym przypadku jest mniejsza niż w poparzeniach powierzchniowych, a to za sprawą uszkodzenia zakończeń nerwowych. Proces gojenia trwa kilka tygodni, pozostawiając po sobie blizny.

 - w tym przypadku występuje martwica skóry właściwej, naczyń oraz nerwów skórnych, wraz z tkanką tłuszczową. Kolor skóry zmienia się od barwy perłowo białej aż do brunatnej, twardej i suchej skóry. Proces gojenia jest długotrwały, zazwyczaj kończąc się przeszczepem skóry, pozostawiając blizny.

 - tak samo jak w przypadku oparzeń III stopnia, występuje martwica, jednak tu sięga głębiej, bo do tkanek położonych głębiej. Zalicza się tu ścięgna, mięśnie oraz kości. W bardzo poważnych poparzeniach IV stopnia, występuje zwęglenie oparzonej części ciała.

Zazwyczaj nie wyróznia się oparzeń IV stopnia, a wszystkie klasyfikuje się do III. Jednak występują sytuacje kiedy, nie tylko wyróżnia się IV stopnień, ale również V - martwica sięgająca do kości, oraz VI - martwica całości kości.

Reguła służąca do orientacyjnego określenia powierzchni poparzonego ciała. Za pomocą głębokości oparzeń, ustala się powagę urazu. Głowa oraz każda z górnych kończyn, stanowią odpowiednio 9% powierzchni ciała. Przód tułowia stanowi 18% (9% brzuch oraz 9% klatka piersiowa). Tył tułowia stanowi też 18%. Każda z kończyn dolnych to 18% powierzchni, z 1% dla powierzchni krocza.

Według tej reguły, ocena jak rozległe są poparzenia, może być przeprowadzona dłonią osoby poparzonej, której odpowiada 1% łącznej powierzchni ciała.

Ta reguła ma zastosowanie przy ocenie oparzeń u niemowlaków. Mówi ona iż powierzchnia głowy, przodu i tyłu tułowia stanowią odpowiednio 20% powierzchni ciała, przy 10% dla każdej z kończyn dolnych.

Pierwszą czynnością którą powinniśmy wykonać, jest przemycie poparzonego miejsca chłodną wodą (przez 20 minut lub do czasu ustania bólu). Następnie należy założyć wilgotny opatrunek z jałowej gazy, oraz delikatnie założyć bandaż. W przypadku poparzenia jamy ustnej, zalecane jest ssanie lodu, lub płukanie gardła lodowatą wodą.

Czego NIE należy robić, czyli jakie są najczęściej popełniane błędy. Nie zaleca się przekłuwania pęcherzy, zdejmowania ubrania z miejsca poparzenia (w przypadku przywarcia do skóry), czy stosowania na poparzenia rozmaitych maści, płynów czy innych specyfików, nie zalecanych przez lekarza.